نينجوتسو در لغت به معناي هنرنمائي است و واژه ژاپني Nin در اين عبارت معاني بسياري دارد که از جمله آنها مي توان به مانع، مقاومت و تحمل اشاره کرد. کلمه نينجوتسو هم غالباً به روش ها و تکنيک هاي ويژه اي اطلاق مي شود که يک Ninjaي واقعي از آنها استفاده مي کند.
اين هنر رزمي نزديک به هشتصد سال پيش و در بين قبايل نينجا که در کشور ژاپن زندگي مي کردند آغاز گرديد. در آن زمان سامورايي ها در اين کشور داراي قدرت تام بودند و خداي آنها يعني Shogun تنها قدرت واقعي بود که سامورايي ها هم از آن اطاعت مي کردند. مردم نينجا از اطاعت اين خدا سرباز زدند و به سرزمين هاي کوهستاني سرد و خشک Iga و Koga پناه بردند. در آنجا نينجاها به آموختن فنون جنگ پرداختند و براساس فنون جنگ يک ژنرال چيني به نام ژنرال Suntzu هنر جنگ تن به تن را فرا گرفتند. قرنها متمادي مردم نينجا از گهواره تا گود به فراگيري اين رشته ادامه دادند و جالب اينجا بود که تنها هنر اين مردم را قتل و آدمکشي و يا فعاليت هاي جاسوسي تشکيل مي داد.
با اين همه، آموزش هاي نظامي و جنگي اين مردم را از نظر روحي و جسمي بسيار قوي و نيرومند مي ساخت و قدرت تحمل آنها را به مدير غيرقابل باوري بالا مي برد. در طول سالهاي بسيار طولاني و از آنجا که اين هنر رزمي به صورت کاملاً سري تمرين مي شد، هيچ کس هيچ گونه اطلاعاتي راجع به اين هنر نداشت و به جز نينجاها کسي اين سبک را نمي شناخت. وقتي کشور ژاپن وارد عصر مدرنيزم گرديد و قدرت فئودالسيم از بين رفت، فنون نينجا به ارتش و سرويس اطلاعاتي و گروههاي ويژه اين کشور راه يافت. از دهه 1970 به بعد و به دنبال فعاليت دو نفر به نام هاي دورون ناوون (Doron Navon) و استفان هايز (Stephen Hayes) دريافتن يک استاد هنر نينجا که در ژاپن زندگي مي کرد، اين سبک رزمي بسيار معتبر به دنياي غرب نيز راه يافت.
